We hopen dat dit stuk elke jonge voetballer inspireert op zijn weg naar de top. In dit artikel kijken we naar Lamine Yamal. Zijn verhaal en wat opkomende voetballers van hem kunnen leren.
Elke keer dat Lamine Yamal het veld opstapt voor FC Barcelona, houdt het publiek de adem in. Op zijn 17e doet hij al dingen met een voetbal die mensen ongelovig laten glimlachen. Maar zijn verhaal begint ver van de felle lichten van het stadion van Barcelona, in de rustige straten van Rocafonda.
1. Begonnen vanaf de straten
"Je kunt niet in de hoogste competitie spelen zoals je in het park speelde," zegt Yamal met een veelbetekenende glimlach. "Maar 60% tot 70% van mijn spel komt voort uit de sluwheid van het spelen met andere kinderen in Rocafonda." Voor de chique trainingsvelden waren het alleen Yamal en zijn vrienden die speelden totdat hun moeders hen thuisriepen voor het avondeten.
De beroemde jeugdopleiding van Barcelona zag hem al op zijn zevende. Op de academie, La Masia genaamd, liet Yamal zien dat hij speciaal was – niet alleen vanwege zijn trucs met de bal, maar omdat hij meer wilde leren dan wie dan ook. Als andere kinderen naar huis gingen, bleef hij om te oefenen. Hij werkte zelfs extra hard om beter te worden in het trappen met zijn zwakkere voet. Al die extra uren wierpen hun vruchten af: op zijn 15e werd hij de jongste speler ooit die voor het hoofdteam van Barcelona speelde.
2. Moeilijke tijden maken je sterker
Een tienerster zijn in het voetbal is niet makkelijk. Maar Yamal heeft een simpele manier om met druk om te gaan: "Je voelt alleen druk als je erover nadenkt. Als je geniet van wat je doet en plezier hebt, heb je geen druk."
Zelfs toen hij zijn knie blesseerde en een tijdje niet kon spelen, gaf hij niet op. In plaats daarvan keek hij naar wedstrijden en bestudeerde hij hoe andere spelers bewogen. Toen hij terugkwam, was hij zelfs beter dan daarvoor.
3. Familie eerst
Achter Yamals succes staat een familie die in zijn dromen geloofde. Zijn moeder werkte lange uren en zijn vader deed er alles aan om hem naar de training te krijgen. Toen treinkaartjes te duur waren, hielpen buren. Dat is het soort steun dat je op de been houdt als het moeilijk wordt.
Zijn eerste coach, Marc Serra, herinnert zich: "Lamine was altijd leergierig. Hij stelde vragen, keek naar video's van zijn favoriete spelers en paste toe wat hij leerde op het veld." Maar het was zijn familie die hem gefocust hield toen de roem op de deur klopte.
4. Bescheiden blijven
Tegenwoordig speelt Yamal voor duizenden fans. Maar hij is niet vergeten waar hij vandaan komt. Na het scoren van een doelpunt maakt hij een speciaal bordje – “3-0-4” – de postcode van zijn oude buurt. Het is zijn manier om Rocafonda te bedanken.
"Ik ben gewoon een jongen uit Rocafonda die van voetballen houdt," zegt hij. "Ik zie mezelf niet als een ster; ik zie mezelf als iemand die het geluk heeft om elke dag te doen wat hij leuk vindt."
5. Een brug tussen werelden
Hij werd geboren in Spanje als zoon van een Marokkaanse vader en een Equatoguinese moeder. Hoewel hij nu een superster is en speelt voor het Spaanse nationale team, is hij zijn Afrikaanse roots niet vergeten. Thuis spreekt Yamal Arabisch met zijn familie en houdt hij van de Marokkaanse keuken van zijn grootmoeder. Hij is ook in harmonie met zijn Equatoguinese roots. Zijn verhaal is bijzonder omdat het laat zien hoe anders zijn een kracht kan zijn. Zoals Simon Chadwick, die sport en maatschappij studeert, zegt: "Yamal is echt de pionier van een nieuwe generatie Spanjaarden."
Conclusie
Als je Yamal vandaag ziet spelen, zie je meer dan alleen een getalenteerde jongen met een voetbal. Je ziet wat er gebeurt als iemand hard werkt voor zijn dromen en onderweg trouw blijft aan zichzelf.
Die "3-0-4" die hij laat zien nadat hij gescoord heeft, is niet zomaar een getal - het is een boodschap aan elk kind dat in zijn buurt oefent: je dromen zijn het najagen waard, ongeacht waar je begint.
Dus de volgende keer dat je Yamal langs verdedigers ziet dribbelen alsof ze er niet zijn, bedenk dan dat hij die bewegingen heeft geleerd op dezelfde straten waar nu kinderen over de hele wereld spelen, die hun eigen grote dromen dromen.
